Już 22 września zapraszamy na kolejne spotkanie z cyklu „Niezapomniani…” w Książnicy Beskidziej przy ul. Słowackiego 17A w Bielsku-Białej. Start spotkania o godzinie 17:00, wstęp oczywiście wolny. To data nieprzypadkowa, bowiem 22 września przypada rocznica urodzin Mariana Kasprzyka – człowieka, którego historia pokazuje, że czasem największe zwycięstwa przychodzą dopiero po największym upadku.

Dziś znamy go przede wszystkim jako złotego medalistę olimpijskiego z Tokio. Mało kto jednak pamięta, że zaledwie kilka lat wcześniej jego sportowa kariera właściwie się skończyła.

W 1961 roku młody Marian Kasprzyk został skazany na rok więzienia po bójce, do której doszło pod Bielskiem. Polski Związek Bokserski skreślił go z listy zawodników, a kara oznaczała w praktyce koniec jego kariery. Kasprzyk spędził w więzieniu ponad osiem miesięcy. Nie przestał jednak trenować. Jak wspominał po latach, wierzył, że jeszcze wróci na ring i pojedzie na kolejne igrzyska.

I wrócił.

Dzięki wsparciu ludzi, którzy w niego uwierzyli – między innymi trenera Feliksa Stamma i wybitnego pięściarza Zbigniewa Pietrzykowskiego – kara została ostatecznie cofnięta. W 1964 roku Kasprzyk pojechał do Tokio.

W finale wydarzyło się coś, co mogłoby złamać nawet największego sportowca. Już w pierwszej rundzie złamał kciuk. Nie poddał się. Walczył dalej i pokonał reprezentanta ZSRR Ričardasa Tamulisa, zdobywając olimpijskie złoto.

To właśnie dlatego warto pamiętać Mariana Kasprzyka nie tylko jako mistrza olimpijskiego.

Jego najważniejszą walką nie była być może ta w Tokio. Była nią walka o możliwość powrotu.

Urodzony 22 września 1939 roku w Kołomani koło Kielc, przez większą część kariery związany z Bielskiem-Białą i BBTS, zdobył dwa olimpijskie medale – brąz w Rzymie w 1960 roku i złoto w Tokio w 1964 roku. Zmarł 2 lutego 2026 roku w Bielsku-Białej, mając 86 lat.

22 września chcemy o nim przypomnieć – nie tylko jako o mistrzu, ale jako o człowieku, który dostał od życia drugą szansę i potrafił ją wykorzystać.

Przyjdźcie. Posłuchajcie historii Mariana Kasprzyka. Być może odkryjecie człowieka, którego dotąd znaliście tylko z medalu.

Dlaczego XIV konferencja jest poświęcona Marianowi Kasprzykowi?

Bo nie każda wielka historia kończy się na podium. Nie każdą można zmierzyć medalem. I nie każdego mistrza zapamiętuje się za wyniki. Mariana Kasprzyka zapamiętujemy przede wszystkim za to, jakim był człowiekiem.

Dlatego właśnie XIV konferencja organizowana przez Beskidzką Inicjatywę Lokalną wraz z partnerami została poświęcona Marianowi Kasprzykowi – wybitnemu pięściarzowi, olimpijskiemu mistrzowi, ale przede wszystkim człowiekowi niezwykle mocno związanemu z Bielskiem-Białą i z ludźmi, wśród których żył.

Marian Kasprzyk miał w sobie coś, czego nie da się wytrenować. Miał charakter. Był człowiekiem bezpośrednim, serdecznym, pełnym energii, a jednocześnie bardzo bliskim ludziom. Nie budował dystansu wokół swoich sukcesów. Potrafił rozmawiać z każdym – z młodym sportowcem, kibicem, seniorem, człowiekiem spotkanym przypadkiem. Jego wielkość nie polegała na tym, że był olimpijczykiem. Polegała na tym, że pozostał człowiekiem mimo tego, że osiągnął rzeczy, o których inni mogli tylko marzyć.

Jego życie było pełne zwycięstw, ale również trudnych momentów. Były w nim chwile zwątpienia, błędy, konsekwencje i konieczność rozpoczynania wszystkiego od nowa. A jednak potrafił się podnieść. Wrócić. Udowodnić sobie i innym, że człowieka nie powinno się oceniać wyłącznie przez pryzmat jego potknięć.

I może właśnie dlatego jego historia jest dzisiaj tak potrzebna.

Marian Kasprzyk uczy nas, że mistrzostwo nie zaczyna się wtedy, kiedy zawieszają ci medal na szyi. Mistrzostwo zaczyna się wtedy, kiedy po przegranej potrafisz jeszcze raz stanąć na nogi.

Był mistrzem olimpijskim, ale przez całe swoje życie pozostał także ambasadorem sportu, młodych ludzi i wartości, które sport może przekazywać: uczciwości, wytrwałości, odwagi, szacunku i odpowiedzialności.

Dla Beskidzkiej Inicjatywy Lokalnej ta konferencja jest więc czymś więcej niż wspomnieniem wybitnego sportowca. To spotkanie z człowiekiem, którego życie może być lekcją dla kolejnych pokoleń.

Chcemy mówić o Marianie Kasprzyku z szacunkiem, ale nie pomnikowo. Chcemy przypomnieć jego sukcesy, ale również jego drogę. Chcemy przywołać wspomnienia ludzi, którzy go znali, jego charakterystyczny sposób bycia, poczucie humoru, serdeczność i tę niezwykłą umiejętność pozostawania blisko zwykłego człowieka.

Bo pomniki są z kamienia.

Pamięć o człowieku budują ludzie.

A Marian Kasprzyk na taką pamięć bez wątpienia zasługuje.

Dlatego spotkajmy się 22 września – w dniu jego urodzin – aby nie tylko wspominać mistrza, ale przede wszystkim podziękować za człowieka, którego mieliśmy szczęście spotkać na swojej drodze.

Marian Kasprzyk odszedł, ale jego historia nadal może być początkiem czyjejś walki o siebie. I właśnie dlatego warto ją opowiadać.

Autorem fotografii Mariana Kasprzyka jest Tomasz Markowski / newspix.pl.